Category: कविता

डा ऋषि बस्ताकोटी   यातना शिविरमा प्रतिकार गर्दागर्दै थाकेर थुचुक्क बस्नुअघिको आस्थाको वन्दीलाई जस्तै मलाई  अझै प्रहारहरू स्वीकार छन् , अन्तिम जित भेट्नुअघिसम्मका एक एक हारहरू स्वीकार छन् ।   जिन्दगीमा प्रहार आउँछन् र त तिनले सतीसाल झैँ उभिन सिकाउँछन्, हारहरूले हान्छन् र त तिनले जिन्दगीमा जित्न सिकाउँछन्, एकपछि अर्को जंघार आउँछन् र त जुक्तिले […]

डा. दामोदर पुडासैनी किशोर शान्त आँखाहरू बिस्कुनमा छन् म मौन आँखाहरू खोज्न आकाश यात्रामा हिडेको छु आवाज़ बर्षाउँदै उचाई लिए पनि कहिल्यै बिर्सनेछैन मलाई उभ्याउने हातहरूलाई सत्ताको मातमा कर्कस आवाज़ निकाल्नेहरू आवाज़हीन मान्छेहरूको दवाउँदैछन् आवाज़ म मौनता तोडेर सँगीतमय आवाज र लामो समयपछिको सुस्केरा निकालिरहेछु संसार भनेकै आकृति हो हलचल हो म मान्छेभित्रका मौन यन्त्रणा […]

सीके पराजुली   तिम्रो त्यो जवानीमा सुहाएको त्यो मुस्कानको याद आयो झर्ना जस्तो तिम्रो कपाल अनुहार भरी फिंजाएर हांसेको याद आयो आज  फेरी  तिम्रो  याद आयो ।   तिमीसगै हिंडेको गोरेटोको याद आयो थकाई  मार्ने  नीहुमा चौतारीमा  बसेको याद आयो उकालीको चौतारीमा बितायको समयको याद आयो   तिर्खा  मेट्ने नीहुमा कुवाको  पानीले  छ्यापेको याद  आयो आज  फेरी  तिम्रो  याद आयो   तिमीले  बुनेर  दिएको त्यो  जाली  रुमालको  याद  आयो प्रेमपूर्वक तिम्रा  ति  कोमल  हातले अंगालो हालेको  याद  आयो मेलापात गरेका ती दिनहरूको याद  आयो प्रेम पूर्वक तिम्रा ती कोमल  हातले ॲंगालो हालेको  याद आयो आज फेरि तिम्रो  याद आयो ।   यी आँखाले तिम्रो  फोटो खिचिसकेको  याद  आयो यो दिल  भरी तिम्रो तस्बिर छुपाइ राखेको  याद  आयो   तिमीलाई  नहेरी बनाएको तिम्रो  तस्बिर  याद आयो तिमीसॅंग नभेटि तिम्रो  हालखबर भनेको याद  आयो आज फेरि  तिम्रो  याद आयो   गुन्द्रीमाथि  बसेर  सँगसंगै होम वोर्क गरेको याद आयो एकोहोरो  टोलाएर नजर  लगाएको याद  आयो तिमीले  खित्का  छोडी  हाँस्दै चिमोटेको  याद  आयो आज फेरी  तिम्रो  याद आयो |   कुरैकुरामा आँखाभरी छ्चल्केको तिम्रो आसुको याद आयो लज्जाले कापिरहेका तिम्रा  ओठहरुको याद आयो न तिमी चाहंथ्यो छुट्न मसग न म नै चाहन्थें बिदा हुन […]

रेणु अधिकारी “मौनता”   कलमको मसी सक्काएर फ्याक्न पाउँदा मन आनन्दित भए जस्तै जीवनको मसी सक्काएर फ्याँकिने कुराले , मानिस किन खुसी हुँदैन? जीवनको मसी सक्काएर । बिसर्जित हुने कुराले मानिस किन दु:खी हुन्छ ?   मैले धेरै कलमहरूको दाह संस्कार गरिसकेँ एउटा कलमलाई सम्पुर्ण रुपमा रित्याएर एउटा कापीलाई भरिभराउ पारेर म आफुले आफुलाई जितेको […]

डा.रेखा यादव “निर्झर”   कहिले सारीमा अल्झिएँ कहिले चुराको छनछनमा हराएँ सिंदूरको नाममा आफैलाई बिर्सिएँ। कहिले माइती त कहिले ससुराली कुन घर हो मेरो  ? सुन्दरताको बर्णनले मलाई कुरूप बनायो । हुँ म को ? मेरो पहिचान के ? जन्म घर माइती बने कर्म घर ससुराली । जन्मदै पराइ सम्पत्ति भएँ को हुँ म ? […]

तारा के.सी   प्रिय छोरी ! तिमी विश्व मानचित्र पल्टाएर आफू अनुकूलको देश खोजिरहेछ्यौ म आफ्नै घरबाट हराएको, मेरो नाम खोजिरहेकी छु ।     तिमी महासागरको कुरा गर्छ्यौ आइफल टावर फन्को मार्छु भन्छ्यौ म यति बेला मेरै चोकसित बिरानो छु हराएको मेरो परिचय खोजिरहेछु ।   मलाई, बाग्मतीको सफा पानीमा मेरो देशको प्रतिबिम्व हेर्न […]

नगिता लेप्चा राई   जब रातको अन्धकारले मेरो शहरलाई अङ्कमाल गर्छ आफ्नो बाहुपाशमा कस्छ शरीरभरि रङ्गीचङ्गी आँखा खोलेर बड़ेबड़े होटल रेष्टुराँहरूमा बार र क्लबहरूमा डिस्को डान्सहरूमा इत्रिँदै… बियर र ह्वीस्कीमा पौड़ी खेली रन्थनिन्छ मेरो शहर ।   बहुरङ्गी मस्त यो शहरमा सभ्यता बोकेकाहरू सभ्यता म्युनिसिप्यालिटीको डस्ट बिनमा फ्याँकी आबरु नङ्ग्याउँछ ह्विस्की र बियरको चुस्कीसँगै जीउको […]

-डा. दामोदर पुडासैनी किशोर   रातोदिन कामको बोझले थकित मेरो छोरासँगै म पनि वालमार्ट छिरेको छु   छोरा वालमार्ट पसेको छ केही उदास भोकहरूलाई चारा बटुल्न केही मागका सूचीहरूलाई पन्जिकृत गर्न समयका प्वाँखहरूमा इन्द्रेनी सँगीत बजाउँन   पसिनाका हरेक मूल्यहरूलाई हँसिलो अनुहारमा स्वागत गरेर चुम्बकलेझै तानिदिन्छ वालमार्टले र, तुरून्तै कुदाइदिन्छ डलरका हरिया खोस्टाहरू बटुल्न मानौँ […]

कणाद महर्षि   सदाचार इमानदारी नैतिकता आदि असल र आवश्यक सत्य कुराहरू त्यागेर   ती सबैका ठिक उल्टा, अयथार्थहरू सल्बलाउँदै,चल्मलाउँदै नाचिरहेका छन् घमण्डले मात्तिएर हाँसीहाँसी बाँचिरहेका छन्   यी दूषित कुचेष्टा ! सहनशील भएर सधैं कसरी व्यहोर्नु यथावत् निर्घिनी,कलुषित परिवेशमा —छि: छि: वाहियात !!   अब ज्वालामुखी फुटेर ताता लाभाहरू हुँदै पग्लेर दिनुपर्‍यो भयङ्कर आघात […]

क्षेत्रप्रताप अधिकारी   आज पन्ध्र असार- हिलो खानु पर्थ्यो दहीच्यूरा खानु पर्थ्यो तिमी मेलामा आइनौ असारे गाएर अलिकति म्वाइँ खानु पर्थ्यो सहकाल होला नहोला अब समय खिइदै गएको छ तिमीलाई देख्दा देख्दा सपना पनि बूढो भएकोछ । चौबन्दीको काखी सुँघेर रातहरू काटेको छु अनिदा दिनहरू उँघेर जीर्ण जर्सी फाटेको छु मरी जाने दुई दिने चोला फेरि भेट होला कि नहोला ! मनको छाँगाबाट खसेको माया दुखेको छु म वनको हाँगाबाट झरेको छायाँ सुकेको छु म तिम्रो खोरियामा रोपेको भन्टाको स्वाद सर्केर खोकिरहेछु म टर्रो हर्रो टोकिरहेछु म – अब त घरबारेको घाँटी खसखसाउन पनि छोडेछ क्यारे पैले मैले बिराएको खोल्सो खहरेले पो गोडेछ क्यारे सकिनसकी काटेको कुलो कसैले कतै मोडेछ क्यारे अनदीको चाम्रे चपाउने रहर सारो सिरौंला पल्टेर दाँतमा ढुङ्गो लागिरहेछ फुलेको बैंस बिर्सेर मोरो तन्नेरी मन जिन्दगी कोक्याउँदै भागिरहेछ । छोटकरीमा यसो भनौं: तिमी बिरौटोमा लहलह बासमती म समयले बगाएको गाम तिमी ज्योतिर्गामी उषा म डुब्न लागेको घाम । कवि परिचयः क्षेत्रप्रताप अधिकारी ( विसं १९९९- २०७०) गामवेसीका कवि” हुन् । […]