डा.रेखा यादव “निर्झर”
कहिले सारीमा अल्झिएँ
कहिले चुराको छनछनमा हराएँ
सिंदूरको नाममा आफैलाई बिर्सिएँ।
कहिले माइती त कहिले ससुराली
कुन घर हो मेरो ?
सुन्दरताको बर्णनले मलाई
कुरूप बनायो ।
हुँ म को ?
मेरो पहिचान के ?
जन्म घर माइती बने
कर्म घर ससुराली ।
जन्मदै पराइ सम्पत्ति भएँ
को हुँ म ? के हो पहिचान मेरो ?
भन्छन् सबै घुम्टो नहटाउ
परिवारको नाक काटिनेछ
नम्र वोल सुस्तरी बोल
नत्र लाजहीन कहलाइन्छ ।
न त आकाश मेरो
न त पृथ्वी
तर चन्द्रमा भनिन्छ ।
न त अधिकार छ सूर्यको किरणमा
न त शीतलतामा
चम्किलो कपड़ा र गहनामा
नबोल्ने मुर्ति बनाइयो
सन्तान उत्पादन गर्ने मेसिन बनाइयो
आमाको नाम दिलाइयो
वंशलाई निरन्तरता दिनु मेरो कर्तव्य हो रे
हो
आँसुमा पनि मेरो अधिकार छैन
जस्तो कि म मानव होइन केवल एक वस्तु ।
किन मलाई बन्धक बनाइयो
कहिले सारीमा अल्झिएँ
कहिले चुराको छनछनमा हराएँ
सिंदूरको नाममा आफैलाई बिर्सिएर
आफैलाई बन्धक बनाइयो ।
कवि परिचयः डा. रेखा यादव ‘निर्झर’ विराटनगरमा जन्मिएकी हुन् । उनको कलम गजल, मुक्तक, कविता, लघु उपन्यासमा चलेको छ । उनी नेपाली, हिन्दी, मैथिली, अङ्ग्रेजीमा लेख्छिन् । उनका नेपाली भाषामा आत्मजा उपन्यास, हिन्दीमा तुम विन, धीरे से प्रकाशित छ ।’ सुस्तरी’ उनको नेपाली कविता सङ्ग्रह हो । हाल उनी ललीतपुर बस्छिन् र प्रतिनिधी सभाको सदस्य छिन् ।
