Category: मेरो कविताः मेरो रोजाइ

डा. गोबिन्दसिंह रावत (गोविन्द सीह रावत कवि हुन् । कथाकार हुन् । समीक्षक हुन् । नाटककार हुन् । तर उनको कविता बलवान् छ र तिनले काव्योक निष्ठा कायम राख्छन् । “मेरो कविताःमेरो रोजाई” अन्तर्गत उनको कविता प्रस्तुत छ।) माथि उक्लनका लागि भ-याङ तल ओर्लनका लागि मानिसको जीवनसँग गाँसिएको झै लाग्छ भ-याङ जीउनुको पर्यायवाची बनेर कतिलाई […]

किशन पौडेल, हेटौंडा, नेपाल १, भोक जब – खाली पेट टम्म भरिन्छ एउटा भोक जागेर आउँछ कहिल्यै तृप्त नहुने भोक ! भोका पेटहरू त्यति खतरनाक हुँदैनन् टम्म पेट भरिएका भोका मान्छेहरूदेखि होसियार ! °° २, रङ्ग विरूप अनुहारमा कृत्रिम रङ्गहरू पोतेर रूप बदल्छ मान्छे जब- बिस्तारै पखालिँदै जान्छ अनुहारबाट कृत्रिम रङ्गहरू कुरूप देखिन्छ मान्छे ! […]

रजनी श्रेष्ठ, भर्जिनिया, अमेरिका म हिंड्दैछु सपना बोकेर घामको तापले रोकेन बर्षादको पानीले छेकेन सपनाको सम्मोहनमा ढुङ्गाको ठेसले छेकेन मेरो दृढ साहस कहिलै रोकिएन निरन्तर अविरल यात्रामा आफुलाई भुलिरहें मदहोस भएर सुन्दर भविश्यको प्रतीक्षामा समयसँग बग्दै गएँ अज्ञात शक्तिले जगाईरह्यो अबस्मरणिय मिठो कल्पना उन्माद बोकेर हिंडिरहें सायद मेरो रोजाईको अन्तर आभासमा सोचेको जस्तो पाएकै छैन […]

रबिन्द्र भक्त श्रेष्ठ, भर्जिनिया जीवन जीवन बिच घाम र छायाँ जस्तै अँध्यारो र उज्यालोको दोसाँधमा जन्मिदिन्छ अबोध बालक उही रातै रगतले भिजेर छूत र अछूत बिचको मध्यस्थता रक्ताम्य साँझ भिजेको दिन र रातको दोसाँधमा धर्म, जात र संस्कृति तुषारापातको चिस्यानमा भुईंचालो गएको बेला अचानक आगो ओकल्छ उसैबेला पहाड बिस्फोट हुन्छ बग्न सुरु गर्छ आगोका लप्काहरु […]

रन्जुश्री पराजुली, टेक्सास, अमेरिका नेपाल सुन्दर शान्त, विशाल भनेर निबन्धकार देवकोटाले त्यसै भनेका होइनन् । नेपाल देश वास्तविक रुपमा नै यस्तै छ । प्राकृतिक सम्पदाहरुले भरिभराउ भएको यो देश भावात्मक रुपमा शान्त र विशाल पनि त्यत्तिकै छ । हिन्दीको एउटा उखान “उपरवाल देता है तो छप्पर फाडके देता हे’’ भने झैं प्रकृति आमाले हामीलाई अतुलनीय […]

तारा पराजुली, वेलवारी, नेपाल झरी परेपछि धेरै कुराहरु आए सम्झनामा। यो गहकिलो बादलले तिमीसँग छुट्नु अघि भारि लाग्ने बोझिलो मनको बाँध सम्झाउँछ छानामाथिबाट झरेको बलेसीले धोएर सुकाउँन बाँकी भिजेको कपडाजस्तो गर्हौ मन तिमीसँग छुट्दैगर्दा आँखाबाट बग्दै झरेको साउन सम्झाउँछ। ठीक यही बेला देख्नेहरुले झरी पर्यो भने भिज्नेहरुले बर्षात् भने तिमी आँखाको डिलबाट झरी झरेपनि म […]

तेजप्रकाश श्रेष्ठ, काठमाडौं नवयोवना झैँ सिनित्त, चिटिक्क । ३३२१ वर्षकी तरुनी सक्व अर्थात् साँखु । नेवार फूलबारीमा ढकमक्क फक्रेकी साँखु । लोभ्याउँदी र रसिली भरिली । लठ्ठिरहेछु म उनको साक्षात्कारमा । कति हिसी परेकी साँखु अर्थात् प्राचीन शङ्खापुर नगरी । घामको लालित्यमा लत्पतिएको शङ्खाकार लालीमय गाला ! चुमूँ चुमूँ लागिरहेछ । मायालु साँखु । साली […]

रन्जुश्री पराजुली, अमेरिका नेपाल सुन्दर शान्त, विशाल भनेर निबन्धकार देवकोटाले त्यसै भनेका होइनन् । नेपाल देश वास्तविक रुपमा नै यस्तै छ । प्राकृतिक सम्पदाहरुले भरिभराउ भएको यो देश भावात्मक रुपमा शान्त र विशाल पनि त्यत्तिकै छ । हिन्दीको एउटा उखान “उपरवाल देता है तो छप्पर फाडके देता हे’’ भनेझैं प्रकृति आमाले यो देशलाई अतुलनीय सुन्दरताले […]

तारा पराजुली यही घर हो जहाँ मेरी आमाले कलिलो इतिहास लेखिन् । आमाले पहिलो श्वास फेरेको हावा अझै यिनै पोथ्राहरुमा अल्झिएको होला यहीँ खसेको हो आमाको आँखाबाट पहिलो थोपा आँसु यही माटोमा जन्मिएको हो ओठको पहिलो खुसी आमाले ताते ताते गर्दै हिंड्न् सिकेको माटो पनि यही हो यही छानामा बजेको सुनेको हो झरीको पहिलो गीत […]

लक्ष्मी उप्रेती, काठमाडौं जीवन छ र न संसार छ । यदि जीवन नहुँदो हो त संसार पनि कहाँ हुन्छ र ? अतीतको अनुभूति र भविष्यको कामनामा वर्तमानको हरेक क्षण बाँच्ने रहेछ मान्छे । पढेर, सिकेर र सुनेरभन्दा अनुभव गरेको जीवन पाठ नै सजीव हुने रहेछ । जसले जीवनलाई अनुभवबाटै बुझेको छ, उसैमा उज्यालोपनले बास गर्छ […]