Category: कविता

मीना श्रेष्ठ, काठमाडौं   लाग्थ्यो- आमा हुनु पुर्ण आइमाई हुनु हो, तिमी आयौ र नै त्यही क्षण त्यही पल एउटा सुखद् अनुभूति भोगेथेँ आमा हुनुको पूर्ण नारी हुनुको।   आमाको अनुहारमा निर्दोष आँखाले हेरेर काखमा घुटुघुटु स्नेह पिउदै गरेको, मुटुका टुक्राको ढुकढुकी सँगै आफु बाँचिदिन्थें तिनका खुशी भित्रै भेट्थेँ आफुलाई दुःख थियो तर मधुरो तृप्ति […]

निशा के.सी., काठमाडौं १, नसोच्नु सधैं भाग्यमा, भरिएको डालो हुन्छ दुख, सुख  बिसाउन  प्रेमिल  अँगालो  हुन्छ मनभित्रै छ वसन्त भनेर जति नै मन बुझाए पनि ऋतुचक्र हो जीवन, हरेक ऋतुको पालो हुन्छ । २, सधैं त पर्दैन झरी, बादल पनि सरेर जान्छ सहन मात्र सक्नुपर्छ, हर संकट टरेर जान्छ सोचेकै थिईंन यो  संसारमा तिमी बिना […]

रञ्जुश्री पराजुली   कालो घटालाई पन्छाउँदै सर्वत्र उज्यालो छर्ने हे प्रकृतिमाताका वरदपुत्र ! तिम्रो स्वर्णिम  छटा युक्त प्रभाती जन्म हेर्न प्रतिक्षारत अनगिन्ती छविहरु उत्साहित छन् भिन्नभिन्न स्थानबाट एउटै छटामा जन्मने तिमी हे प्रभाती भानु ! स्वर्णिम किरण छर्दै निमेष भरमा नै आफ्नो पुर्ण छटा देखाउँछौ सानो आकारबाट जन्मन प्रयत्नरत लाली किरण युक्त हे प्रभाती दिवाकर […]

जगन्नाथ पौडेल, अमेरिका   तिमीलाई फुलाउन मसँगै फैलाएँ मैले मेरा हातका हाँगाहरू छेड्दैछेड्दै गएँ जमीनलाई पाउहरूले जरा/नङबाट बगे रगतका रगतहरू औंला/डाँठबाट बगे पसिनाका पसिनाहरू म फगत फैलाइरहें कर्मका हाँगाहरू पठाइरहें सुवासका धुनहरू ।   तिमीलाई हँसाउन मसँगै अर्को गुलाब बनाएँ तिमीलाई बगाएर मायाको रगत उभ्याएँ तिमीलाई अर्को बोटमा फुटाएर पसिनाको मूल भरें कोपिलाहरूको सपना तिमीभरि ओढाएर विश्वासका पातहरू छोपेर दुःखका काँडाहरू उठाउँदै उठाउँदै ठुलो झ्याङ बनाएँ तिमीलाई सुन्दरीको बाक्लो केशजस्तो मेरो धमनी तिम्रो जरामा गाडिदिएँ मेरो रगत तिम्रो चमकमा चम्काइदिएँ मेरो पसिना तिम्रा डाँठहरूमा भरिदिएँ फूल तिमीतिरै फुलोस् भनें फल तिमीतिरै फलोस् भनें शीतल हावा तिमीतिरै पठाएँ मधुर बास्ना तिमीभरि उठाएँ पठाउँदा पठाउँदै हावा उठाउँदा उठाउँदै बास्ना बिर्सेर आफ्नो अनुहार पँयाँलो भयो मेरो बोट/शरीर झर्नथाले एकएक पातहरू एक दिनको शिशिरमा अर्कोदिनको सिरेटोमा छेकेर मेरो श्वास खोसेर मेरो आस सबै उडाएर मिसाइदिएँ तिम्रो बोटमा तिमी हाँसिरहेको देखेर मैले भनें, आहा… कति सु्न्दर हुँदोरहेछ मृत्यु हेरीहेरी अरूलाई उठाएर मर्नुमा, म मरेको देखेर तिमीले भन्यौ, आहा… कति मीठो हुँदोरहेछ जीवन देखीदेखी अरूलाई ढलाएर बाँच्नुमा ।