मीनकुमार नवोदित, काठमाडौं
युगको अन्तिम रात अस्ताउनुअघि
डाँडामा टुक्रुक्क बसेर बिदाइको हात
हल्लाउनेछ घामले ।
उड्नुअघि एकै ठाउँ भेला भएर
गाउने छन् चराहरूले दु:ख–सुखका गीत
पग्लनुअघि हिउँको शिरमा
बल्नेछ समयको अन्तिम आगो ।
जीवनको अन्तिम कुनामा पुग्न
हतार हुने छैन बतासलाई
थकाईका पोकाहरूलाई सिङ्गोरीमा झुण्ड्याएर
आफ्नै किनारामा अडेसो लाग्दै सुस्ताउनेछ नदी
मन्दिरका ताला तोडेर
सडकमा निस्कने छन् देउताहरू ।
युगको अन्तिम रात–
आँगनमा निस्किएर
खेल्ने छैनन् केटाकेटी
बन्द हुनेछ वृद्धवृद्धाको खोकी
रोकिनेछ भ्mयाउँकिरीको आवाज ।
रोगले ग्रस्त पृथ्वीलाई
छिचिमिराझैं भेला भएर मान्छेले
काखमा राखेर हल्लाउने छन्
अन्तरिक्षबाट ओर्लेर
ताराहरूले सुम्सुम्याउने छन्
जूनले हतासिंदै चुम्बन गर्नेछ
पृथ्वीको मृत्यु हुनुअगावै
आत्महत्या गरिसकेको हुनेछ विज्ञानले ।
पृथ्वीलाई काँधमा बोकेर
मलामी जाने कोही रहने छैनन्
त्यही रातदेखि खोजी हुनेछ
मान्छेविहीन अर्को पृथ्वीको ।
कवि परिचयः मीनकुमार ‘नवोदित’२०५२ देखि निरन्तर लेखनमा संलग्न छन् । उनका “फूलबारीभित्रका भमराहरु” (कवितासङ्ग्रह–२०५७), “झरीले रुझेको गाउँ” (कवितासङ्ग्रह–२०७०) “समयको बयान” (कवितासङ्ग्रह–२०७८) प्रकाशित छन् । उनले विसं २०७७ को युवा वर्ष मोती पुरस्कार प्राप्त गरेका छन् ।
कविता : युगको अन्तिम रात
घतलाग्दो रचना पढन मिल्यो । कविलाई बधाई एवम् हार्दिक शुभकामना ।